fbpx

Coaching door FWD Coaching. De transformatie van Laura.

Transformatie

“Ik belde voor een oriënterend gesprek met Irene en ze vroeg me wat mijn doel was, een vraag die ik van mijlenver had moeten zien aankomen maar eerlijk gezegd overviel het me toch een beetje. Dat was de eerste vraag van de velen die me een confrontatie met mezelf zou opleveren.”

“Ik had mezelf een aantal doelen gesteld waarmee we aan de slag zouden gaan. Ik wilde me graag fitter voelen, gewicht verliezen en stabielere bloedsuikers hebben. Wat ik alleen op dat moment niet in de gaten had is dat al deze drie zaken verband houden met elkaar.”

“Irene stelde een voedingsplan voor me op en een krachttrainingsschema voor in de sportschool. Ik ging voortvarend aan de slag. Ik ging trouw drie keer per week naar de sportschool, zin of geen zin. Ik hield me aan het voedingsschema wat Irene voor me had opgesteld. Toch lukte het niet om mezelf fitter te voelen en al helemaal niet om gewicht te verliezen.”

"Het lukte me niet om mezelf fitter te voelen"

“Dit leverde me een kleine deuk op in mijn zelfvertrouwen. Hoe komt het nu dat wanneer je drie keer per week gaat sporten, jezelf aan een bepaald calorieën budget houdt, je geen gewicht verliest? Het was een vraag die me erg bezighield maar die er eigenlijk weinig toe deed. Waarom doet het er weinig toe?

Irene zei dat ik eens moest kijken naar de dingen die wel goed gaan. Beweeg je meer dan voorheen? Eet je gezonder dan voorheen? Zijn je bloedsuikers beter dan voorheen? De eerste twee vragen kon ik al direct met ja beantwoorden, alleen de laatste niet. De impact van voeding op mijn suikers had ik onderschat. Met die vraag had ik gelijk de reden te pakken waarom ik mezelf niet beter voelde, waarom ik geen gewicht verloor.

Mijn lichaam reageerde vrij heftig op cardio training en inspanning in zijn algemeenheid. Dat zorgde ervoor dat ik vaak met een dubbel gevoel de sportschool verlaatte. Ik was geweest dus dat was goed, maar had het nou zin? Want wat gebeurde er? Elke keer dat ik ging sporten had ik ook een hypo, dat moest met eten worden gecorrigeerd. Dus sporten leidde tot een hypo wat leidde tot extra eten wat leidde tot geen gewichtsverlies. De volgende vraag die dus boven kwam drijven is waarom heb je zo vaak een hypo met sport?

"Eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik 3x per dag een hypo had"

Eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik niet alleen met sport een hypo had maar gemiddeld wel drie per dag. Hoe kwam dat? De volgende vraag waar we de onderste steen probeerden boven te halen. Irene en ik hebben er een lang en voor mij zeer confronterend gesprek over gevoerd.

De hba1c is voor mij de heilige graal en ik ben als de dood voor complicaties. Het beangstigt me en ik dwing mezelf er alles aan doen om te voorkomen dat ik complicaties krijg. Daarom zat ik altijd liever wat lager dan wat hoger. Even voor de duidelijkheid, veel laag zitten heeft een heel negatief effect op je cognitief vermogen en is dus minstens zo slecht voor je als langdurig te hoog zitten. Ik sprak hier met Irene over, waar die angst vandaan komt en wat voor gevolgen dat die angst heeft op mijn dagelijks leven met diabetes. Die angst blijk ik al langer met me mee te dragen, en omdat ik dat al zo lang meedraag zijn bepaalde handelingen in het dagelijks leven gewoontes geworden.

Wat blijkt nu? Hele slechte gewoontes. Ik heb een halve eetstoornis ontwikkeld. We kwamen tot de conclusie dat een goede bloedsuiker me meer waard was dan iets eten. Had ik een bloedsuiker die goed was (voor mij tussen de 5 en 7) dan sloeg ik mijn ontbijt over of een tussendoortje. Wist ik koolhydraten niet goed in te schatten? Dan at ik het niet. Zo ging het maar door en door en dat allemaal voor een zo lang mogelijk ‘time in range’.

"Irene legde bewust en onbewust de vinger op de zere plek"

Ik had niet verwacht dat na verloop van tijd en talloze gesprekken een hoop dingen waarmee ik worstel bloot zouden komen te liggen. Irene kreeg het voor elkaar om tijdens onze gesprekken bewust en onbewust de vinger op de zere plek te leggen. Wat voor mij regelmatig vrij heftig voelde omdat ik een vrij gesloten persoon ben. Ik liet regelmatig stiltes vallen in onze gesprekken om na te denken over hetgeen Irene zei of om het te laten bezinken.

Irene heeft me enorm geholpen met het veranderen van mijn relatie met voeding. Als gevolg daarvan ging het in de sportschool ook beter, wat weer een betere insulinegevoeligheid opleverde. Om een indruk te geven toen ik begon met de coaching was mijn ratio 1:3 en aan het eind van de coaching is dit naar 1:6 gegaan! Iets waar ik heel blij mee ben. Ook mijn langwerkende insuline is een stuk naar beneden met maar liefst 5 eenheden per dag. Kortom betere insuline gevoeligheid, stabielere waardes en fitter. Alles waarvan ik dacht dat het me nooit zou lukken.

Lieve Irene, bedankt voor alles. Je motiverende woorden, je peptalks maar ook je directheid en je complexe vragen hebben gezorgd voor de confrontatie met mezelf die ik nodig had. Was het leuk? Nee zeker niet maar het was een enorm leerzaam proces. Strenght is what we gain from the madness we survive, vergeet dat niet.

1 Comment

  • Posted 4 juli 2018
    by Kimberley

    Onwijs goed bezig jij ! Trots op jou

Leave a comment

Dutch Dutch English English